Technologie en chronische ontevredenheid

Ik kwam gisteren toevallig uit op een filmpje op YouTube met één of ander illuster Amerikaans media-icoon waar ik nog nooit van had gehoord. Met veel gevoel voor humor doet hij een geslaagde poging de hoerastemming die technologische vooruitgang bij sommigen onder ons nog losweekt, te temperen. “Everything is amazing, nobody is happy”, de titel van de video spreekt boekdelen… Ik heb zelf momenteel niet veel tijd om eigen schrijfsels te produceren; ik ben namelijk bezig twee nieuwe websites te bouwen, dus een ‘vid’ als deze die de moeite loont, wil ik je zeker niet onthouden…

Nieuwe technologieën

De laatste decennia swingt het echt de pan uit: informatietechnologie, biotechnologie, groene technologie, lasertechnologie, spraaktechnologie, je kunt het zo gek niet bedenken of ze zijn er mee bezig … Ik vraag me soms af of jongeren van tegenwoordig zich nog enig idee kunnen vormen van de wereld waarin onze generatie leefde. Geen vederlichte GSM’s en iPods, maar ouderwetse draaitelefoons en bonkige walkmans, geen ultra High Definition LCD-TV’s, maar gewoon een basale beeldbuis met hoogstens een paar knoppen aan. De schrijnende contradictie bestaat erin dat, naargelang de technologische vooruitgang steeds sneller voortschrijdt, ons algemeen tevredenheidsgevoel zienderogen daalt.

Chronisch tijdsgebrek en ontevredenheid

Vreemd, denk ik dan. Ik heb altijd in de veronderstelling geleefd dat technologie maar één bestaansreden had, en dat is de mens het leven gemakkelijker maken. Een supergesofistikeerde GPS hier, een handige microgolfoven daar, en we hebben maar weer mooi een uurtje of wat uitgespaard … En ondertussen wordt een chronisch tijdsgebrek de norm, je hoort het van iedereen: “Ik heb te weinig tijd”, “Daar heb ik echt geen tijd voor”, en meer van dat moois.

Misschien moeten we maar eens een pijnlijke waarheid onder ogen durven zien: technologie dient niet langer de mens, nee, het is net andersom. Net als iedereen de laatste nieuwe hype of gadget in zijn bezit heeft, komt er weer iets nieuws uit dat ons net dat tikkeltje meer zal bieden. Denk maar aan het verhaal van de MP3-player en de iPod die nu de standaard is geworden voor iedereen die ‘mee’ wil zijn. En chronische ontevredenheid wordt zo een “leitmotiv” in ons bestaan: we hebben uiteindelijk datgene waar we zo vurig naar verlangd hebben, maar de reclame zet weer een nieuw product met bijhorend ideaalbeeld in de plaats en het spelletje begint weer van voor af aan…

Technologie en milieu

De talrijke bewijzen dat vele uitvindingen en technologische snufjes een ronduit negatieve impact hebben op onze gezondheid, schuiven we in onze onverzadigbare koopwoede maar wat graag aan de kant. Kunstmatige elektromagnetische straling is maar één voorbeeld dat we hier binnen deze context kunnen aanhalen. En, om het plaatje helemaal compleet te maken, onze ongebreidelde consumptiedrift blijft natuurlijk niet zonder gevolgen voor het milieu.

Een klein voorbeeldje ter illustratie: het sluitklepje van ons digitaal fototoestel van dik 2 jaar terug blokkeerde plots waardoor je geen foto’s meer kan nemen, dus wij sito presto naar onze elektrozaak . Wat bleek? Twee keer 50 Euro verzendkosten naar het fabriek en 100 Euro om een bestek te laten maken. Slotsom: 200 Euro dokken om er alleen maar naar te laten kijken. Excuseer, maar voor 150 Euro heb je wel een nieuw en kwalitatief gelijkwaardig fototoestel. Met alle respect, maar van dergelijke praktijken word ik pisnijdig. Wat bezielt die fabrikanten om zo schaamteloos een dergelijke wegwerpcultuur in de hand te werken? Een mens gaat zich soms afvragen of hier een doelbewuste politiek achter schuilt … Aan reparaties kan je als producent toch ook genoeg geld verdienen, zou je zo denken, niet?

Chronische ontevredenheid en reclame

Mijn mening mag misschien wel wat ongezouten overkomen maar ik vind dat reclame voortdurend spot met onze menselijke integriteit en waardigheid. Veel mensen beschouwen reclame als iets onschuldigs, maar verliezen uit het oog dat de grote ‘corporations’ miljarden hebben gespendeerd in onderzoek naar de werking van ons brein, en het aantrekken van de creatiefste talenten op aarde. Zouden zij een ander doel voor ogen hebben dan het sturen van onze emoties, gedachten en handelingen? Wie het weet, mag zijn vinger opsteken… Hoe anders verklaar je de onverschilligheid van de modale burger als het op de uitwassen van het neo-liberalistische economische model aankomt?

Iedereen weet toch dat voor onze trendy sportschoentjes in het Verre Oosten arme stakkerds 16 uur per dag en 7 dagen per week moeten werken, en dat ze bij een langdurige ziekte zonder pardon op straat belanden? En toch wil zo goed als niemand hier graag mee geconfronteerd worden, en ziet een paar uitzonderingen niet te na genomen niemand in dat wij misschien wel aan koopkracht hebben ingeboet, maar anderzijds het ultieme wapen in handen hebben, met name koopmacht. Als wij als consument beslissen niet langer producten van onverbeterlijke vervuilers en pertinente mensenrechtenschenders te kopen, dan valt hun hele handeltje stil en komt er sowieso een -- beter -- alternatief op de proppen.

Besluit

Of je het nu een vorm van ‘bewuste’ onwetendheid of van geïnstitutionaliseerde sociopathie noemt waaraan de meeste mensen lijden, maakt in wezen niet veel uit. De crisis dwingt ons hoe dan ook uit onze comfortzone te komen en onze waarden in vraag te stellen. De realiteit is immers nog steeds dat de meeste mensen jobs hebben die ze niet graag doen om producten te kunnen kopen die ze eigenlijk niet nodig hebben. De rol van de reclame en de media is hierin van doorslaggevend belang: zolang je je niet uit hun hypnotiserende wurggreep kan loswerken, kan je nooit echt contact maken met je innerlijke realiteit en de regisseur van je eigen denken en leven worden.

Deze crisis zou wel eens onze laatste wake-up call kunnen blijken te zijn; als we niet snel ontwaken uit onze zombiestaat wordt het vooruitzicht dat wij in plaats van de consumenten de geconsumeerden zullen worden wel heel erg reëel…

Schadelijke straling en gezondheidsproblemen

Het lijkt een stevige contradictie maar hoe meer inkt er over dit thema vloeit hoe meer twijfel en onduidelijkheid er blijkbaar ontstaat. De schadelijke effecten van kunstmatige elektromagnetische straling zijn nochtans onomstotelijk bewezen, maar de waarheid hieromtrent wordt steeds verdoezeld en verdraaid en de prijs die we daar met z’n allen voor betalen is onnoemelijk hoog.

“Is er dan volgens de specialisten niet meer onderzoek nodig om deze effecten onweerlegbaar vast te stellen?” zal een alerte lezer misschien opmerken. En, kijk, daar stelt zich al onmiddellijk een eerste probleem, wie zijn die zogenoemde specialisten precies? Je verwacht een eerlijk antwoord, maar er volgt al gelijk een nieuwe vraag. Dus, om voor eens en voor altijd zicht te krijgen op deze vrij onverkwikkelijke materie, is het belangrijk de feiten, de spelers, hun belangen en tactieken even op een rijtje te zetten.

Kunstmatige elektromagnetische straling

Er bestaan 2 soorten kunstmatige elektromagnetische straling waar we met z’n allen dagdagelijks mee geconfronteerd worden:

1. laagfrequente kunstmatige elektrische en magnetische wisselvelden: deze kunnen apart gemeten worden als op zichzelf staande natuurkundige fenomenen. We spreken dan vooral over huishoudapparaten en elektriciteitsleidingen. Deze laatste werken op wisselstroom en hebben een frequentie van ca. 50 Hz, wat wil zeggen dat het wisselveld dat zij opwekken 50 keer per seconde van polariteit wisselt.
2. hoogfrequente elektromagnetische straling: hier spreekt men van elektromagnetische straling omdat boven de 50 à 100 kHz de magnetische en elektrische velden niet meer apart kunnen gemeten worden. Zij treden op als één en hetzelfde fenomeen. We hebben de laatste decennia een exponentiële stijging gekend van technologieën die gebruik maken van hoogfrequente straling: GSM, UMTS, DECT, WiFi, WLAN, enz…

Schadelijk of niet?

Verder dan dit hoeft je technische kennis gelukkig niet te reiken om met kennis van zaken te kunnen meepraten over dit letterlijk alles doordringende gegeven. Inderdaad, elektromagnetische straling heeft immers de voor het lichaam vrij onplezierige eigenschap dat het zich niet in het minst laat afremmen of tegenhouden door betonnen muren, natuurlijke obstakels zoals bomen, hagen, enz. Deze kunstmatige velden interfereren met onze lichaamseigen elektromagnetische velden en beïnvloeden deze negatief. Hierin ligt dan ook de verklaring van de onbedoelde gezondheidseffecten van deze elektromagnetische velden. Elektromagnetisme vormt immers de motor achter de celstofwisseling en is dus m.a.w. essentieel voor onze gezondheid.

Dit gezegd zijnde, hoe zit het dan eigenlijk met al die wetenschappelijke onderzoeken die bij hoog en laag volhouden dat er eigenlijk niets aan de hand is en dat we op onze twee oren verder kunnen slapen? Nader onderzoek¹ door de heer Pilette (een huisdokter) heeft aan het licht gebracht dat door de telecomindustrie gefinancierd onderzoek steevast voor hen gunstige onderzoeksresultaten oplevert – lees: er kon geen bewijs van schadelijke straling gevonden worden. Onafhankelijk onderzoek daarentegen wees haast steeds uit dat er gezondheidseffecten optraden tengevolge van kunstmatige elektromagnetische straling.

Hoezo wetenschappelijk?

Afgezien van het feit dat je onderzoeksresultaten kan bestellen (in de wetenschappelijke wereld verkopen prostituées immers hun intellect in plaats van hun lichaam), zijn er hoofdzakelijk twee uitgangspunten.

• De telecomindustrie vertrekt vanuit de opwarmingstheorie². Pas als er door toedoen van microgolven afkomstig van draadloze technologieën verwarming van lichaamsweefsels optreedt, zou de straling schadelijk zijn. De Duitse militairen die in de oorlog in de winterkou samentroepten rond de eerste radarinstallaties waren ook bekend met het opwarmingsprincipe. Althans, tot op het moment dat ze niet veel later ziek werden en stierven aan de gevolgen van deze blootstelling. In dit kader moeten we vermelden dat de geldende blootstellingsnormen ook werden vastgelegd met dit principe als uitgangspunt. Het is zo klaar als een klontje dat men hier dus bij uitstek korte-termijneffecten meet.
• Onafhankelijke onderzoeken nemen de gezondheidseffecten als maatstaf: wat zijn de gevolgen op lange termijn voor onze gezondheid? Hier gaat men dus epidemiologisch te werk: is er een verband tussen kunstmatige straling en het ontstaan van ziektes. Een veel evidentere vetrekbasis voor degelijk wetenschappelijk onderzoek als u het mij vraagt… Terloops even meegeven dat zo’n honderd jaar geleden 1 op de 500 mensen in zijn/haar leven met kanker werd geconfronteerd terwijl we nu ongeveer met een verhouding zitten van 1 op 2. Cijfers die je aan het denken zetten, nietwaar? Wie nog denkt van natuurlijke omstandigheden te kunnen sterven, mag het gerust proberen. Veel succes!

Onthutsende vaststellingen

Het BioInitiative Report³ uit 2007, waaraan meer dan 50 wetenschappers hun medewerking verleenden, is een nauwgezette analyse van meer dan 2000 wetenschappelijke studies over de gezondheidseffecten van kunstmatige elektromagnetische velden. Er werden onder meer onweerlegbare bewijzen voor schadelijke gezondheidseffecten vastgesteld met betrekking tot:

• kinderleukemie en andere vormen van kinderkanker
• tumoren ter hoogte van de hersenen en de gehoorzenuwen
• borstkanker en andere vormen van kanker
• de werking van het zenuwstelsel en de hersenfunctie. In dit verband worden zowel niet-specifieke klachten zoals bijvoorbeeld slapeloosheid, hoofdpijn en concentratie- en geheugenproblemen als neurodegeneratieve aandoeningen zoals de ziekte van Parkinson, Alzheimer, enz. genoemd.
• DNA-schade. Als de omvang van de DNA-schade groter wordt dan het herstellend vermogen van het DNA, kunnen beschadigde DNA-cellen zich voortplanten en kan zich kanker gaan ontwikkelen.
• aantasting van het immuunsysteem waardoor ontstekings- en allergische reacties kunnen optreden

De schimmige rol van de overheid

Met deze overvloed aan bewijslast zou de overheid natuurlijk niet mogen achterblijven. In een gezonde democratie behoort de onvoorwaardelijke bescherming van de burger immers tot haar kerntaken. Jammer genoeg wringt hier net het schoentje. De overheid behartigt liever haar economische belangen. Zo verkocht ze in 2001 voor maar liefst 150 miljoen euro een UMTS-licentie aan Proximus. Dan spreken we dus nog niet over inkomsten uit de verkoop van UMTS-licenties aan andere providers. Het plaatje wordt nog completer als je beseft dat de Belgische staat meer dan 50 % van het kapitaal van Belgacom, het moederbedrijf van Proximus, in handen heeft. De overheid heeft er dus hoegenaamd geen enkel belang bij de GSM-operatoren maar een strobreed in de weg te leggen.

Welkom in de globale microgolfoven

Op zich een begrijpelijke keuze, maar het door de overheid verspreiden van halve waarheden en desinformatie met betrekking tot de gezondheidsrisico’s van al deze draadloze technologieën is moreel verwerpelijk en ronduit schandelijk. De argeloze en nietsvermoedende burger mag zich elke dag opnieuw wagen in de jungle van het niets ontziende elektromagnetische deken dat over het land is neergelegd.

Velen zijn zich dan ook niet bewust van het gevaar en blijven dapper meemarcheren in de communicatiewedloop. “Steeds sneller en steeds meer”, de overbekende mantra’s van de industrie vinden gretig ingang bij de massa. Bovendien zorgt de publieke onwetendheid over al deze technologieën ervoor dat de meesten het dan ook niet nodig vinden zich te beschermen tegen de ermee verbonden gezondheidsrisico’s. Dus, als u volgende keer weer eens bij de dokter te horen krijgt dat uw gezondheidsklachten van pychosomatische aard zijn en dat u zich het allemaal maar inbeeldt, denk dan liever twee keer na en neem uw leefomgeving eens nauwkeurig onder de loep en stuur bij waar nodig. Uw gezondheid kan er alleen maar wel bij varen…

Bronnen
¹Dr. Jean Pilette, “Zendmasten, draadloze technologieën en gezondheid”
²Karel en Caroline Van Huffelen, Onzichtbare Risico’s in het Draadloze Tijdperk
³www.bioinitiative.org