Schadelijke straling en gezondheidsproblemen

Het lijkt een stevige contradictie maar hoe meer inkt er over dit thema vloeit hoe meer twijfel en onduidelijkheid er blijkbaar ontstaat. De schadelijke effecten van kunstmatige elektromagnetische straling zijn nochtans onomstotelijk bewezen, maar de waarheid hieromtrent wordt steeds verdoezeld en verdraaid en de prijs die we daar met z’n allen voor betalen is onnoemelijk hoog.

“Is er dan volgens de specialisten niet meer onderzoek nodig om deze effecten onweerlegbaar vast te stellen?” zal een alerte lezer misschien opmerken. En, kijk, daar stelt zich al onmiddellijk een eerste probleem, wie zijn die zogenoemde specialisten precies? Je verwacht een eerlijk antwoord, maar er volgt al gelijk een nieuwe vraag. Dus, om voor eens en voor altijd zicht te krijgen op deze vrij onverkwikkelijke materie, is het belangrijk de feiten, de spelers, hun belangen en tactieken even op een rijtje te zetten.

Kunstmatige elektromagnetische straling

Er bestaan 2 soorten kunstmatige elektromagnetische straling waar we met z’n allen dagdagelijks mee geconfronteerd worden:

1. laagfrequente kunstmatige elektrische en magnetische wisselvelden: deze kunnen apart gemeten worden als op zichzelf staande natuurkundige fenomenen. We spreken dan vooral over huishoudapparaten en elektriciteitsleidingen. Deze laatste werken op wisselstroom en hebben een frequentie van ca. 50 Hz, wat wil zeggen dat het wisselveld dat zij opwekken 50 keer per seconde van polariteit wisselt.
2. hoogfrequente elektromagnetische straling: hier spreekt men van elektromagnetische straling omdat boven de 50 à 100 kHz de magnetische en elektrische velden niet meer apart kunnen gemeten worden. Zij treden op als één en hetzelfde fenomeen. We hebben de laatste decennia een exponentiële stijging gekend van technologieën die gebruik maken van hoogfrequente straling: GSM, UMTS, DECT, WiFi, WLAN, enz…

Schadelijk of niet?

Verder dan dit hoeft je technische kennis gelukkig niet te reiken om met kennis van zaken te kunnen meepraten over dit letterlijk alles doordringende gegeven. Inderdaad, elektromagnetische straling heeft immers de voor het lichaam vrij onplezierige eigenschap dat het zich niet in het minst laat afremmen of tegenhouden door betonnen muren, natuurlijke obstakels zoals bomen, hagen, enz. Deze kunstmatige velden interfereren met onze lichaamseigen elektromagnetische velden en beïnvloeden deze negatief. Hierin ligt dan ook de verklaring van de onbedoelde gezondheidseffecten van deze elektromagnetische velden. Elektromagnetisme vormt immers de motor achter de celstofwisseling en is dus m.a.w. essentieel voor onze gezondheid.

Dit gezegd zijnde, hoe zit het dan eigenlijk met al die wetenschappelijke onderzoeken die bij hoog en laag volhouden dat er eigenlijk niets aan de hand is en dat we op onze twee oren verder kunnen slapen? Nader onderzoek¹ door de heer Pilette (een huisdokter) heeft aan het licht gebracht dat door de telecomindustrie gefinancierd onderzoek steevast voor hen gunstige onderzoeksresultaten oplevert – lees: er kon geen bewijs van schadelijke straling gevonden worden. Onafhankelijk onderzoek daarentegen wees haast steeds uit dat er gezondheidseffecten optraden tengevolge van kunstmatige elektromagnetische straling.

Hoezo wetenschappelijk?

Afgezien van het feit dat je onderzoeksresultaten kan bestellen (in de wetenschappelijke wereld verkopen prostituées immers hun intellect in plaats van hun lichaam), zijn er hoofdzakelijk twee uitgangspunten.

• De telecomindustrie vertrekt vanuit de opwarmingstheorie². Pas als er door toedoen van microgolven afkomstig van draadloze technologieën verwarming van lichaamsweefsels optreedt, zou de straling schadelijk zijn. De Duitse militairen die in de oorlog in de winterkou samentroepten rond de eerste radarinstallaties waren ook bekend met het opwarmingsprincipe. Althans, tot op het moment dat ze niet veel later ziek werden en stierven aan de gevolgen van deze blootstelling. In dit kader moeten we vermelden dat de geldende blootstellingsnormen ook werden vastgelegd met dit principe als uitgangspunt. Het is zo klaar als een klontje dat men hier dus bij uitstek korte-termijneffecten meet.
• Onafhankelijke onderzoeken nemen de gezondheidseffecten als maatstaf: wat zijn de gevolgen op lange termijn voor onze gezondheid? Hier gaat men dus epidemiologisch te werk: is er een verband tussen kunstmatige straling en het ontstaan van ziektes. Een veel evidentere vetrekbasis voor degelijk wetenschappelijk onderzoek als u het mij vraagt… Terloops even meegeven dat zo’n honderd jaar geleden 1 op de 500 mensen in zijn/haar leven met kanker werd geconfronteerd terwijl we nu ongeveer met een verhouding zitten van 1 op 2. Cijfers die je aan het denken zetten, nietwaar? Wie nog denkt van natuurlijke omstandigheden te kunnen sterven, mag het gerust proberen. Veel succes!

Onthutsende vaststellingen

Het BioInitiative Report³ uit 2007, waaraan meer dan 50 wetenschappers hun medewerking verleenden, is een nauwgezette analyse van meer dan 2000 wetenschappelijke studies over de gezondheidseffecten van kunstmatige elektromagnetische velden. Er werden onder meer onweerlegbare bewijzen voor schadelijke gezondheidseffecten vastgesteld met betrekking tot:

• kinderleukemie en andere vormen van kinderkanker
• tumoren ter hoogte van de hersenen en de gehoorzenuwen
• borstkanker en andere vormen van kanker
• de werking van het zenuwstelsel en de hersenfunctie. In dit verband worden zowel niet-specifieke klachten zoals bijvoorbeeld slapeloosheid, hoofdpijn en concentratie- en geheugenproblemen als neurodegeneratieve aandoeningen zoals de ziekte van Parkinson, Alzheimer, enz. genoemd.
• DNA-schade. Als de omvang van de DNA-schade groter wordt dan het herstellend vermogen van het DNA, kunnen beschadigde DNA-cellen zich voortplanten en kan zich kanker gaan ontwikkelen.
• aantasting van het immuunsysteem waardoor ontstekings- en allergische reacties kunnen optreden

De schimmige rol van de overheid

Met deze overvloed aan bewijslast zou de overheid natuurlijk niet mogen achterblijven. In een gezonde democratie behoort de onvoorwaardelijke bescherming van de burger immers tot haar kerntaken. Jammer genoeg wringt hier net het schoentje. De overheid behartigt liever haar economische belangen. Zo verkocht ze in 2001 voor maar liefst 150 miljoen euro een UMTS-licentie aan Proximus. Dan spreken we dus nog niet over inkomsten uit de verkoop van UMTS-licenties aan andere providers. Het plaatje wordt nog completer als je beseft dat de Belgische staat meer dan 50 % van het kapitaal van Belgacom, het moederbedrijf van Proximus, in handen heeft. De overheid heeft er dus hoegenaamd geen enkel belang bij de GSM-operatoren maar een strobreed in de weg te leggen.

Welkom in de globale microgolfoven

Op zich een begrijpelijke keuze, maar het door de overheid verspreiden van halve waarheden en desinformatie met betrekking tot de gezondheidsrisico’s van al deze draadloze technologieën is moreel verwerpelijk en ronduit schandelijk. De argeloze en nietsvermoedende burger mag zich elke dag opnieuw wagen in de jungle van het niets ontziende elektromagnetische deken dat over het land is neergelegd.

Velen zijn zich dan ook niet bewust van het gevaar en blijven dapper meemarcheren in de communicatiewedloop. “Steeds sneller en steeds meer”, de overbekende mantra’s van de industrie vinden gretig ingang bij de massa. Bovendien zorgt de publieke onwetendheid over al deze technologieën ervoor dat de meesten het dan ook niet nodig vinden zich te beschermen tegen de ermee verbonden gezondheidsrisico’s. Dus, als u volgende keer weer eens bij de dokter te horen krijgt dat uw gezondheidsklachten van pychosomatische aard zijn en dat u zich het allemaal maar inbeeldt, denk dan liever twee keer na en neem uw leefomgeving eens nauwkeurig onder de loep en stuur bij waar nodig. Uw gezondheid kan er alleen maar wel bij varen…

Bronnen
¹Dr. Jean Pilette, “Zendmasten, draadloze technologieën en gezondheid”
²Karel en Caroline Van Huffelen, Onzichtbare Risico’s in het Draadloze Tijdperk
³www.bioinitiative.org

Tweet deze post